آرشیو روزانه: آوریل 7, 2018

خرخر (Snoring)

خرخر (Snoring)

خرخر، صدای بلند و آزار دهنده ای است که به هنگام خواب اتفاق می افتد. زمانی که جریان هوای تنفسی، بعلت تنگی مجرای تنفسی فوقانی باعث ارتعاش بافت های پشت حلق می شود، شما به خرخر میفتید. بسیاری از افراد این حالت را در خواب تجربه می کنند، و بیشتر در مردان شایع می باشد و با افزایش سن، بیشتر نیز می شود.
خوابیدن به پشت(طاقباز) احتمال خرخر کردن را افزایش می دهد. هم چنین این حالت به هنگام سرما خوردگی و یا گرفتگی بینی، بیشتر می شود. در بسیاری موارد، خود فرد متوجه خرخر خود نمی شود، اما می تواند برای اطرافیان آزار دهنده باشد. خرخر کردن باعث خشکی دهان و گلو می شود. خرخر شدید می تواند باعث آپنه انسدادی خواب شود، اختلال خواب جدی که خطر ابتلا به بیماری های قلبی، دیابت و سکته را افزایش می دهد.

خرخر-(Snoring)

خرخر-(Snoring)

خرخر و آپنه انسدادی خواب

خرخر کردن می تواند یکی از نشانه های آپنه انسدادی باشد، اما الزاما به این معنا نیست که هر فردی که خرخر می کند، اختلال خواب را نیز دارد. در آپنه انسدادی، تنفس به هنگام خواب، به طور موقت قطع می شود. برخی از عوارض آپنه انسدادی خواب عبارتند از:
– احساس خواب آلودگی در طول روز
– سر درد صبحگاهی
– تغییرات خلق و خو و افسردگی
– خواب منقطع
-ضعف جنسی
-کاهش آستانه عصبانیت و کج خلقی

علت خرخر کردن

– چاقی
– بارداری
– عوامل ژنتیکی
– آلرژی و یا گرفتگی بینی
– انحراف تیغه میانی بینی
و هر عاملی که مانع تنفس از طریق بینی شود، باعث خرخر کردن می شود.

آیا اخیرا افزایش وزن داشته اید و یا ورزش را کنار گذاشته اید؟
آیا یکی از اعضای خانواده شما هنگام خواب خرخر می کند؟
اگر پاسخ شما به سوالات بالا مثبت است، بهتر است جهت رفع مشکل خود به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. در صورتی که هنگام خواب، تنفس منقطع دارید، تست هایی جهت تشخیص آپنه انسدادی خواب نیز انجام خواهد شد. علاوه بر بررسی وضعیت پزشکی شما، مدت زمانی که شما دچار خرخر شده اید نیز بایستی مشخص شود.
یکی از روش های تشخیصی این است که، فرد شب را در یک کلینیک می خوابد، سنسورهایی به قسمت های مختلف بدن وصل می شود تا امواج مغز، ضربان قلب و تنفس ثبت گردد. این روش مناسب افرادی است که از آپنه شدید رنج می برند.
در روش دیگر، فرد در خانه به استراحت می پردازد، وضعیت تنفس و میزان اکسیژن خون توسط دستگاهی ثبت می گردد. این روش برای افرادی مناسب است که شرایط پزشکی خاصی ندارند، و احتمال بسیاری کمی برای اختلال آپنه انسدادی وجود دارد.

درمان خرخر

برخی اقدامات در رفع خرخر موثر هستند، از جمله:
– کاهش وزن
– تغییر پوزیشن خواب. افرادی که خرخر می کنند، بهتر است به پشت نخوابند.
– دوری از مصرف الکل و یا برخی از داروها
در مواردی که علائمی از آپنه انسدادی وجود دارد، درمان با دستگاه CPAP (فشار جریان هوای مثبت مداوم) نیز توصیه می شود تا راه تنفسی باز نگه داشته شود.

برای اطلاع از صحبت های دکتر یاراحمدی درباره عوارض خرخر کردن روی ادامه مطلب کلیک کنید

پرخوابی اولیه (ایدیوپاتیک)

پرخوابی اولیه (ایدیوپاتیک)

پرخوابی اولیه یا ایدیوپاتیک ، اختلال خوابی است که فرد صبح ها به سختی از خواب بیدار می شود، و در طول روز به شدت احساس خواب آلودگی دارد.
این اختلال از جهت خواب آلودگی شدید فرد، به اختلال نارکولپسی شباهت دارد، با این تفاوت که، در پرخوابی ایدیوپاتیک شاهد حملات ناگهانی خواب و یا عدم کنترل عضلات بدن نیستیم. چرت زدن های روزانه، کمکی به رفع خواب آلودگی افراد مبتلا به پرخوابی ایدیوپاتیک نمی کند.

پرخوابی-اولیه-(ایدیوپاتیک)

پرخوابی-اولیه-(ایدیوپاتیک)

علائم پرخوابی اولیه (ایدیوپاتیک)

برخی از علائم و نشانه های پرخوابی ایدیوپاتیک عبارتند از:
– افزایش مدت زمان خواب
– چرت زدن های روزانه که البته کمکی به رفع کسلی و خواب آلودگی نمی کند
– سخت بیدار شدن از خواب. حتی ممکن است فرد بعد از بیدار شدن، احساس گیجی و منگی داشته باشد
اضطراب، هیجان، کم شدن اشتها، بی قراری و یا انرژی کم، از دیگر نشانه های این اختلال می باشد.

تشخیص پرخوابی اولیه (ایدیوپاتیک)

جهت تشخیص پرخوابی ایدیوپاتیک ، متخصص مغز و اعصاب ، ابتدا به بررسی علائم و یا موارد زیر می پردازد:
– داشتن نشانه هایی از این اختلال به مدت 6 ماه
– عدم وجود اختلالاتی مانند نارکولپسی و یا آپنه انسدادی خواب
– بررسی نتایج تست خواب (پلی سومنوگرافی)
علاوه بر موارد گفته شده، مصرف داروهای خاص، آسیب و صدمات قبلی به سر، افسردگی و یا کم کاری غده تیروئید نیز بررسی می گردد. سپس، تست های تشخیصی مانند، تست سنجش میزان خواب آلودگی طی روز و پلی سومنوگرافی نیز انجام خوهد شد.

درمان پرخوابی ایدیوپاتیک

معمولا جهت درمان اختلال پرخوابی ایدیوپاتیک ، داروهای محرک اعصاب مانند آمفتامین، از سوی پزشک تجویز می شود. اما ایجاد یک سری تغییرات در شیوه زندگی، می تواند به تسکین علائم این نوع پرخوابی کمک و از بروز صدمات بعدی نیز پیشگیری کند. از جمله:
– محدود کردن مصرف الکل و داروهایی که باعث تشدید علائم این اختلال می شوند
– دوری از انجام کارها در شب و به تعویق انداختن زمان خواب
– چرت زدن در طول روز، هر زمان که برای شما مقدور می باشد
– داشتن برنامه خواب منظم. سعی کنید زمان مشخصی به رختخواب بروید، و در زمان مشخصی از خواب بیدار شوید.

مطالب مرتبط با این اختلال:

پرخوابی 

اختلالات خواب 

اختلال وقفه تنفسی مرکزی

آپنه انسدادی خواب در کودکان

بیرون زدن دیسک کمر

بیرون زدن دیسک کمر

دکتر علیرضا یاراحمدی، متخصص مغز و اعصاب ، دیسک و ستون فقرات درمصاحبه با مجله سیب سبز درباره موضع دیسک کمر و خطرات آن صحبت می کند .

بیرون زدن دیسک چقدر خطرناک است؟

معمولا دیسک کمر در مناطقی بیرون میزند که مهره ها حرکت دارند (مثل مهره های گردنی و مهره های کمری). دیسک مهره های T11 و T12 در انتهای مهره های سینه ای هستند، معمولا به علت مسائل دیگر مثل تصادف، زمین خوردن، ضربه شدید و… بیرون می زند. بیماری دیسک، خوش خیم است و جزوبیماری های درمان پذیر تلقی می شود؛ فقط مهم است که زود برای درمان اقدام و توصیه های پزشک به دقت انجام شود.

بیرون-زدن-دیسک-کمر

بیرون-زدن-دیسک-کمر

وقتی دیسک بیرون بزند

در مجاورت مهره های T11 و T12 عصبی وجود دارد که تا جلو و زیر جناق سینه ادامه می یابد و عضلات بین دنده ای، بخشی از شکم نزدیک به جناق سینه، قسمت تحتانی سینه توسط آن، عصب دهی می شود. این است که اگر دیسک بین مهره های T11 و T12 بیرون بزند، معمولا اختلالات حسی در فرد به وجود می آید. یعنی فرد معمولا می گوید: احساس می کنم پایین جناق سینه ام کمربندی بسته و آن را فشار می دهند. به علاوه ضعف حسی هم ممکن است به وجود آید، مثلا اگر در ناحیه این دو مهره به پوست فرد سوزن بزنیم، کمتر از نقاط دیگر بدنش احساس میکند. البته اینها در مواردی است که به نخاع هم اسیب رسیده باشد. اگر به نخاع آسیبی نرسیده باشد و صرفا ریشه های عصبی آسیب دیده باشد، دردهای تیرکشنده شدید با شروع از کمر تا جلوی جناغ سینه وجود خواهد داشت.

جراحی دیسک کمر برای چه مواقعی است؟

دو نوع درمان برای بیرون زدن دیسک کمر وجود دارد: جراحی و روش های غیر جراحی. اگر دیسکی که بیرون زده باعث عوارض حادی مثل عدم کنترل ادرار و مدفوع، ضعف پیشرونده (یعنی علیرغم اینکه فرد در حال استراحت است، روز به روز بر ضعفش افزوده شود)، درد پیشرونده (بعد از چد روز استراحت، درد کم که نشده، در حال افزایش هم هست) شود، فرد کاندیدای جراحی است و باید به طور اورژانسی عمل شود. خوشبختانه جراحی با ابزار بسیار با کیفیت و مرغوب انجام می شود، به همین دلیل عوارض بعد از عمل بسیار کم خواهد بود و 3تا4 روز بعد از آن مرخص می شوند. معمولا یک هفته بعد از جراحی تمرینات فیزیوتراپی آغاز می شود و کمتر از یک ماه بعد از عمل می توانند به زندگی طبیعی خود برگردند.

غیر از جراحی، چه روشی وجود دارد؟

اگر فرد علائمی مثل دردهای تیرکشنده به طرف گردن، در دست ها، کمر، باسن و پشت ران ها و جناغ سینه داشته باشد، قبل از هرچیز باید تصویر برداری شود. اگر در MRI محرز شود که دیسک بیرون زده، (بدون علائم حادی که برای جراحی گفته شد) گزینه اول ما جراحی نخواهد بود. در این صورت به بیمار فرصت می دهیم که 2 تا 4 هفته استراحت مطلق داشته باشد و هیچ فشاری به کمر نیاید. در این مدت داروهای مسکن، داروهای شل کننده عضلات هم تجویز می کنیم. اگر درد بیمار 60 تا 70 درصد بهبود یابد، مرحله بعدی انجام فیزیوتراپی و تقویت عضلات مجاور نخاع خواهد بود. بیمار تا مدتی باید از هرگونه فشار به کمر، گردن و مهره ها، برداشتن اجسام سنگین، انداختن کیف و کوله سنگین پرهیز کند. به علاوه باید وضعیت نشستن (عدم نشستن روی زمین)، خوابیدن خود را تنظیم کرده، کفش های طبی، تشک و بالش طبی و از توالت فرنگی استفاده کند. اگر بیمار همه اینکارها را به همراه فیزیوتراپی انجام دهد و وزن خود را هم کنترل کند، بهبودی مطلوبی حاصل خواهد شد. همراه با فیزیوتراپی یا کمی بعد از پیشرفت تمرین ها، آب درمانی و ورزش های تقویت کننده عضلات ناحیه کمر هم وارد پروسه درمان می شود که بسیار کمک کننده است.

موفقیت درمان غیرجراحی برای دیسک کمر چقدر است؟

اگر فرد تمام موارد تجویزی را رعایت کند، بعد از 2 تا 4 هفته پس از درمان درد 70 تا 90 درصد بهبود خواهد یافت. بهبود نهایی که فرد بتواند به حالت طبیعی برگردد و دیگر مشکلی نداشته باشد، 4تا6 ماه زمان نیاز دارد. اما اگر فرد موارد گفته شده را رعایت کند و عضلات اطراف نخاع را تقویت کند، سفتی این عضلات بیشتر خواهد شد و بعد از مدتی نخاع را به حالت طبیعی در می آورند. در این حالت فشار بین مهره ای از روی دیسک برداشته می شود، مکانیسم های ترمیمی بدن هم به بهبودی خود کمک می کند و به تدریج فرد بهبود می یابد. جز در موارد اندک که چاره ای وجود ندارد، سعی می کنیم بیمار را جراحی نکنیم.

یک درمان مفید و بدون عارضه برای دیسک کمر

یکی دیگر از درمان های بسیار سودمند غیرجراحی، استفاده از طب سوزنی است. این درمان به صورت طبیعی باعث تحریک ترشح موادی در قسمتی از بدن که دچار اسیب شده، می شود. همین مواد ترمیم کننده و حتی مسکن های طبیعی بدن، باعث بهبودی وضعیت فرد می شود. به خصوص که داروهای شل کننده عضلات و مسکن ها یا داروهای کورتونی در برخی افراد مثل سالمندان ممکن است باعث مشکلات گوارشی و اختلالت معده شود، طب سوزنی بسیار مفیدتر خواهد بود چرا که هیچ عارضه ای ندارد. در حقیقت از توان درمانی خودِ بدن برای بهبودی استفاده می کنیم و با تحریک قسمت اسیب دیده، قوای درمانی را در آن ناحیه جمع می کنیم تا ترمیم یابد. در مقالات مختلف، تاثیر این روش در بمیارانی که جراحی، درمان انتخابی نیست، طب سوزنی تا 70درصد موثر بوده است. البته این روش را در بیمارانی می توان به کار گرفت که مطمئن هستیم نیاز به جراحی ندارند و درمان های غیرجراحی برایشان کافی خواهد بود.

چرا باید زود به پزشک مراجعه کنید؟

بسیاری از بیرون زدگی های دیسک، حاد نیستند و فقط فشار جزیی روی ریشه های عصبی ایجاد می کنند. گاهی عواملی مثل گودی کمر و وضعیت نشستن، وزن بالا، نشستن های نادرست و طولانی مدت و… باعث می شود وضعیت کسی که دیسک خفیف دارد بدتر شود. بنابراین توصیه می کنیم اگر دچار آسیبی هرچند خفیف شدید حتما پیگیری درمان را انجام دهید. اگر به موقع برای درمان اقدام نکنید، ممکن است در طولانی مدت عوارض جدی تر، مثل درد، مشکل در راه رفتن، خمیده شدن، ضعف عضلانی، تحلیل عصب یا عضلات سمتی که آسیب دیده و… برای فرد ایجاد شود. این افراد حتی بعد از جراحی هم ممکن است مشکلات حرکتی داشته باشند. اما اگر فرد در مراحل اولیه آسیب، برای درمان مراجعه کند تا 100درصد بهبودی هم امکان دارد و فرد می تواند مثل یک فرد سالم زندگی طبیعی کند.